Syl Van Beek

Syl, grote vriend van me. Wat hebben wij een mooi leven samen gehad. Totaal verschillende persoonlijkheden, buurjongens en allebei geboren op 22 augustus. Jij introvert, ik extrovert. Jij was ervan overtuigd dat je het beste op blote voeten kon lopen omdat je dan de hartslag van de aarde kon voelen.Ik vond dat altijd maar wat vergezocht. Maar vandaag loop ik net als jij op blote voeten. Ik voel die hartslag van de aarde nog steeds niet. Maar ik voel wel dat jij hier vandaag bij ons bent. Jij kon voor geen meter voetballen, ik was de allerslechtste basketballer van het veldje op de Piuslaan. Als we gingen stappen op Stratum begon het feest voor mij pas om twaalf uur ’s nachts. En dan nokte jij hem omdat het je te druk werd. Maar het is onvoorstelbaar hoe twee mensen die eigenlijk niet op elkaar lijken toch hetzelfde levenspad hebben doorlopen. Tegenpolen op heel veel vlakken. Maar tegelijkertijd zo hetzelfde. Onze jeugd was doordrenkt met de geur van stinkende vennen, stiekeme kampvuren en adrenaline. Altijd samen op zoek naar avontuur. De ene keer waren we op de vlucht voor een boze buurman omdat we een raam hadden ingegooid. De andere keer voor een jachtopziener die we met een buks hadden beschoten. De ene keer flikkerde jij uit een boom, met gekneusde ribben als gevolg. De andere keer donderde ik naar beneden met een gebroken pols als resultaat. Ik weet nog goed dat we hadden bedacht om jonge kauwen uit een nest in een boom te halen. Maar klimmend konden we er niet bij. Dus bedachten we het geniale plan om van oude fietsbanden en een stuk touw een harnas te maken. Jij hees me een meter of tien omhoog zodat ik bij het nest kon komen om de jonge vogels eruit te halen. Samen brachten we die vogels met veel zorg groot om ze in het najaar weer vrij te laten. Ook toen je ouders gingen scheiden en jij voor de helft van de tijd naar Woensel verhuisde, bleven we elkaar veel zien. Vanuit Stratum fietste ik naar Woensel om te logeren en gingen we op avontuur in de bossen van Nederwetten. Daar werd ook je kleine broer Sebas geboren. Als peuter noemde hij mij altijd "Batte Manne". Dat was peutertaal voor Bart Manders. En als ik je belde, nam je tot vorige week nog altijd op met: "Batte Manne!" We gingen op vakantie met je moeder Manuela naar camping Oranjezon in Zeeland, waar we samen sliepen in dat oude, muffe fietsenschuurtje. En ik vergeet nooit meer de dag waarop we de grootste snoek van ons leven vingen in het Rietven. Je vader Leo heeft die voor ons gebakken. Dat ding was waarschijnlijk niet te vreten. Maar voor ons was het toen een delicatesse. De middelbare school vonden we allebei niks. Blowend maakten we met hangen en wurgen de MAVO af op het Sint Joris College. Daarna gingen we, los van elkaar, het leger in. Jij naar Oirschot. Ik naar Schaarsbergen. Een periode bij Defensie die voor jou ontzettend bepalend is geweest. Fysiek bezig zijn en kameraadschap werden twee belangrijke pijlers in je leven. Waarden die later ook aan de basis stonden van de oprichting van Baass. Er was ook een periode waarin we elkaar wat minder zagen. Maar er was altijd contact. Niet meer wekelijks of maandelijks. Maar we checkten altijd bij elkaar in. En bij belangrijke momenten waren we er altijd voor elkaar. En opnieuw maakten we, onafhankelijk van elkaar, dezelfde keuze. We werden allebei ondernemer. Niet omdat we dat zo graag wilden maar omdat we, zoals jij het zei, "eigenwijze flikkers met een autoriteitsprobleem" zijn. En wederom maakten we, los van elkaar, dezelfde keuze. We wisten allebei een veel te knappe vrouw met krullen aan de haak te slaan die eigenlijk ver boven onze stand was. Ik weet nog goed dat je trots vertelde dat een gigantisch lekker wijf met blonde krullen je op je Harley had opgehaald. De afgelopen tien jaar werd onze vriendschap weer heel intensief en spraken we elkaar wekelijks. En we hadden het geluk dat onze vrouwen ook nog eens vriendinnen werden. Niet alleen wij. Maar ook onze gezinnen raakten met elkaar verbonden. De dames hadden het geweldig samen en we kregen een band met elkaars kinderen. Onze gemeenschappelijke deler – de natuur en het buiten zijn – gaf ons altijd een reden om te filosoferen. Over het leven van nu. Maar ook over later. Samen maakten we onze jongensdroom waar en haalden we onze jachtakte. En vorig jaar gingen we samen een week naar Zweden. Vissen. Kanoën. Grote stukken eland op het vuur. En slapen in het bos met alleen een slaapzak. We waren allebei volledig in ons element. Maar je had ook moeite met het moeten. Het moeten geld verdienen voor het leven waarin je terecht was gekomen. Jullie bedrijf. De hypotheek. Het moeten meedraaien in de processen die horen bij een steeds groter wordend bedrijf. De verplichting om je kinderen mee te laten draaien in een schoolsysteem. Terwijl je aan alles voelde dat dat misschien niet het beste voor hen was. Het meedraaien in het systeem begon je steeds meer tegen te staan. Daar hebben we vaak over gesproken. Regelmatig was ik het met je eens. Soms vond ik je te extreem. Soms kon ik me totaal niet vinden in je theorieën of ideeën. Maar we hebben daar nooit één seconde discussie of laat staan ruzie over gehad. Ik realiseerde me eigenlijk pas onlangs hoe bijzonder dat is. In een wereld waarin je tegenwoordig, als je niet vóór bent, automatisch tegen bent, konden wij het fundamenteel oneens zijn zonder dat het ooit afbreuk deed aan onze vriendschap. Dat is misschien wel het mooiste dat jij mij hebt geleerd. Echte vriendschap gaat er namelijk over dat je elkaar in je waarde laat. Dat het oké is om anders te denken. Dat je elkaar niet hoeft te overtuigen om van elkaar te houden. Samen fantaseerden we over later. Over een leven als oude mannen, met onze vrouwen, op een boerderij ergens in het achterland van Spanje of Portugal. Zelfvoorzienend. Ver weg van verplichtingen en dingen moeten. Of we die vrouwen daarin mee zouden krijgen was nog maar de vraag. Maar we fantaseerden er graag over. Nu gaat dat nooit meer gebeuren. En dat vind ik verschrikkelijk kut. Ik had zo graag gewild dat het laatste deel van mijn leven net zo mooi zou zijn geworden als het eerste deel. Samen met jou. Dat we samen, stinkend naar de rook, op onze blote voeten, met een pilske bij het vuur zouden zitten. Met boven het vuur een zelf geschoten hert dat lag te braden. Genietend van onze vrouwen, kinderen en kleinkinderen die om ons heen zouden lopen. En dat we dan, tevreden en lachend, terug zouden denken aan die tijd dat jij me met een paar oude fietsbanden een boom in hees. Ik ga je zo ongelofelijk missen, maat. Dank je wel voor 45 jaar echte vriendschap.