اکبر عبدی

اکبر عبدی، بازیگر پرآوازه‌ی سینما و تلویزیون ایران، در بیست‌وششم مرداد ۱۳۳۹ در محله‌ی نازی‌آباد تهران به دنیا آمد. پدرش اهل اردبیل بود و مادرش تهرانی؛ دو ریشه که در وجود او به هنری یگانه پیوند خوردند. از همان روزهای نوجوانی، شور نمایش در او زبانه می‌کشید — شوری که هرگز خاموش نشد. عبدی پس از دریافت دیپلم، در سال ۱۳۵۸ از راه تئاتر آماتور پا به دنیای هنر گذاشت. دو سال بعد، با حضور در برنامه‌های تلویزیونی کودک، از جمله «محله‌ی ترافیک» به کارگردانی داریوش معادبیان و «باز هم دیرم شد»، نامش بر سر زبان‌ها افتاد. در سال ۱۳۶۳ به سینما رسید و با فیلم «رسوایی بزرگ» ردپایش را بر پرده‌ی نقره‌ای گذاشت. آثاری چون «مردی که موش شد» (۱۳۶۴)، «مستأجرین» (۱۳۶۶) و «سینمای بزرگ» (۱۳۶۸) او را به چهره‌ای ماندگار در سینمای کمدی ایران بدل کرد. اما عبدی تنها یک کمدین نبود. نقش غلامرضا در فیلم «مادر» علی حاتمی (۱۳۶۸) نشان داد که در پس آن چهره‌ی شوخ‌طبع، بازیگری عمیق نهفته است. این نقش نخستین سیمرغ بلورین را برایش به ارمغان آورد. بیست‌وسه سال بعد، با بازی نقش پیرزنی در «خوابم می‌آد» (۱۳۹۰) سیمرغ دوم را از آنِ خود کرد — دستاوردی نادر که فاصله‌ی میان دو جایزه، خود گواه پایداری اعجاب‌آور اوست. دنیا او را با لقب «مرد هزار چهره» می‌شناخت؛ چهره‌هایی که در بیش از ۱۲۰ فیلم و سریال جان می‌گرفتند. در کنار سینما، در سریال‌های ماندگاری چون «امام علی»، «زیر آسمان شهر» و «روزگار قریب» درخشید. در سال ۱۳۹۲ نشان فرهنگ و هنر درجه‌ی یک به او اهدا شد. در خرداد ۱۳۹۵ پیوند کلیه را پشت سر گذاشت و با همه‌ی دشواری‌های سال‌های پایانی، از عشق به هنر دست نکشید. اکبر عبدی در بیست‌وچهارم تیر ۱۴۰۵، بر اثر ایست قلبی درگذشت و ایران را در سوگ نشاند. رئیس‌جمهور و وزیر امور خارجه رسماً درگذشتش را تسلیت گفتند. او همسر و دخترش الميرا عبدی را به جا گذاشت. نامش، در حافظه‌ی جمعی ایرانیان، برای همیشه خواهد ماند.