Cees Geel

Cornelis Pieter "Cees" Geel werd geboren op 13 maart 1965 in Schagen, een dorp in Noord-Holland. Hij groeide op in een sober, hardwerkend gezin — zijn vader reed met een olietankwagen, zijn moeder was huisvrouw. Cees was het jongste kind na drie oudere zussen, en werd geboren nadat zijn oudere broer Cor op negenjarige leeftijd verdronk. Die schaduw kleurde zijn jeugd: zijn ouders waren beschermend, voorzichtig, altijd bezorgd hem ook te verliezen. Later zou hij over zijn geboortedorp zeggen: "Mijn nuchterheid en relativeringsvermogen zijn typisch Schaags." Na zijn middelbareschooltijd studeerde Geel Nederlandse taal aan de universiteit, voordat hij zijn ware roeping volgde aan de Amsterdamse Toneelschool, waar hij omstreeks 1992 afstudeerde. Hij begon zijn loopbaan op de planken en bouwde geleidelijk een solide theatercarrière op, maar de nationale doorbraak liet lang op zich wachten. Pas op zijn 38ste, in 2004, explodeerde zijn naam in de Nederlandse cultuur. In de tragikomische film Simon van regisseur Eddy Terstall speelde hij een hedonistische hasj­dealer wiens vriendschap met een verlegen homo­seksuele tandarts twee levens verandert. Het leverde hem een Gouden Kalf op voor Beste Acteur én de prijs voor Beste Acteur op het Tribeca Film Festival in New York. De film werd ingediend als Nederlandse inzending voor de Oscars. Dat hij in datzelfde jaar 's avonds optrad als Porthos in de musical 3 Musketiers — terwijl hij overdag filmde — zei alles over zijn toewijding. Geel maakte indruk met zijn opvallende verschijning: een kaal hoofd, zware wenkbrauwen en een diepe, karakteristieke stem die hij ook inzette als vaste stationsomroeper van RTL 5 en als voice-over voor tientallen tv-programma's. Hij was een vertrouwd gezicht op Het Klokhuis en leverde rollen af in producties als Anne Frank: The Whole Story en Too Fat Too Furious. Zijn meest langdurige televisierol was die van rechercheur Stan Vroom in het politiedrama Flikken Rotterdam, dat hij negen seizoenen — van 2016 tot 2026 — gestalte gaf met robuuste aanwezigheid en onmiskenbare eigenwijsheid. Buiten het werk was hij een vurig PSV-supporter, een liefhebber van theater in zijn meest uiteenlopende vormen en een vader van twee dochters, Lena en Fien. Collega's omschreven hem als "een brombeer met een hart van goud": veeleisend, soms weerbarstig, maar altijd professioneel en uiteindelijk warm voor de mensen om hem heen. Cees Geel overleed plotseling op 14 juli 2026 aan een hartstilstand, slechts enkele weken nadat hij de laatste draaidag van het negende seizoen van Flikken Rotterdam had afgerond. Hij werd 61 jaar. Hij laat een oeuvre na van circa 160 rollen, twee dochters en een nalatenschap die zacht en rauw tegelijk was — precies zoals hij het zelf omschreef: "Als ik zelf schrik van wat ik zeg, dan is het goed."